Menu

Agresywne zachowanie u dzieci

Szturchanie, bicie, kopanie - agresywne zachowania są częścią rozwoju każdego dziecka. Jednak ważne jest, abyś wcześnie pokazała maluchowi, gdzie leży granica. Poniżej znajdziesz odpowiedzi na pytania, skąd u Twojego malca bierze się agresja, jak ją wyraża i w jaki sposób powinnaś reagować, gdy dziecko zachowuje się agresywnie.

Dzieci przepychając się między sobą mierzą własne siły, co jest całkowicie normalne. W ten sposób zwiększają swoją pewność siebie i uczą się bronić. Ważną rolę pełnią tu nie tylko potyczki słowne, ale też fizyczne. Jeśli jednak do podobnych zdarzeń dochodzi często, a inne dzieci boją się Twojej pociechy, która próbuje agresywnym zachowaniem postawić na swoim, powinnaś w takim przypadku odpowiednio zareagować. Nie przyglądaj się, jak Twoje dziecko tyranizuje rówieśników.

Dlaczego u dzieci pojawiają się agresywne zachowania?

Istnieje wiele hipotez, dlaczego dziecko zachowuje się agresywnie. Często maluchy powtarzają jedynie agresywne zachowania, które zaobserwowały, zwłaszcza w pierwszych latach życia, kiedy są silnie związane z najbliższymi im osobami. Są to przede wszystkim rodzice, ale także rodzeństwo i koledzy. Jeśli dziecko od małego doświadcza przemocy, będzie podobne zachowania powtarzało. Skłonność do agresji mogą budzić też programy prezentujące agresywne zachowania. Jeśli dziecko ogląda dużo telewizji, może doprowadzić to do przeciążenia narządów zmysłów i zmniejszenia zdolności motorycznych, w wyniku czego mogą pojawić się agresywne zachowania. To, czy Twój maluch będzie zachowywał się agresywnie, zależy od tego, jak go wychowujesz i jak reagujesz na agresywne zachowania.

Podobne artykuły

  • W drugim roku życia dziecko imituje agresywne zachowania zaobserwowane u bliskich mu osób: rodziców, rodzeństwa, kolegów. Przyczyn takich zachowań należy zatem szukać w środowisku malca.
  • W wieku trzech lat maluch może już lepiej się komunikować i nawiązywać kontakt z innymi. Choć chłonie nowe informacje jak gąbka, nie może ich wszystkich przetworzyć. Trzylatek odkrywa pierwsze tajemnice w kontaktach międzyludzkich. Ważne staje się dla niego sprawdzenie swojej siły fizycznej.
  • Czteroletnie dziecko mówi już dobrze. Pod koniec czwartego roku życia zna już od 1500 do 2000 słów i może łatwo informować innych o swoich zainteresowaniach i życzeniach. W tym wieku chce sprawdzić, jak inni zareagują na użycie przekleństw i przemocy fizycznej.
  • W piątym roku życia potrzeba ruchu Twojego dziecka wywołuje agresywne zachowania, co wyraża się poprzez wzmożoną niecierpliwość i szmotaniny. Maluch ciągle ma ochotę przeżywać coś nowego. Jego zapał jest prawie nie do opanowania. Dziecko chce poprawić swoją sprawność fizyczną. Wtedy mogą pojawić się agresywne zachowania, zwłaszcza gdy maluch będzie chciał przeforsować swoją wolę.
  • W wieku sześciu lat czas nieuzasadnionego sprzeciwiania się powoli mija. Dziecko staje się bardziej wyrozumiałe i zgodne. Nadal odczuwa jednak silną potrzebę nowych doświadczeń i może popadać w konflikty z innymi dziećmi.
  • W siódmym i ósmym roku życia dziecko opanowuje biernie 24 tysiące słów, a aktywnie używa pięciu tysięcy. Traktuje siebie jako samodzielną osobę i ma świadomość własnej egzystencji. Zaczyna logicznie myśleć i dostrzegać różne zależności. Nadal jednak mogą rodzić się konflikty z rówieśnikami.

Jak reagować na agresywne zachowania u dzieci?

  • Reaguj szybko: Nie czekaj, aż dziecko uderzy kogoś po raz trzeci. Od razu daj mu do zrozumienia, że źle się zachowuje. Weź go na bok i porozmawiajcie o tym spokojnie, ponieważ maluch musi dostrzec związek między przerwą w zabawie a agresywnym zachowaniem.
  • Weź dziecko na stronę: Czasami odejście na bok pozwala dziecku się uspokoić. Powiedz, że musi minutę siedzieć spokojnie na krześle, zanim będzie wolno mu wrócić do zabawy. Dla dwulatka minuta to bardzo długo. Jeśli połączy agresywne zachowania z przerwą w zabawie, zrozumie, że nie wolnno bić ani gryźć kolegów.
  • Porozmawiaj z dzieckiem: Najlepiej 30 do 60 minut po incydencie, kiedy maluch już się uspokoił. Zapytaj, dlaczego tak się zdenerwował. Wyjaśnij mu, że choć w odczuwaniu złości nie ma nic złego, to nie wolno bić, kopać czy popychać innych. Jeśli poznasz przyczynę jego zachowania, łatwiej będzie Wam ją wyeliminować.
  • Bądź spokojna i rzeczowa: Nawet gdy bardzo zdenerwowało Cię postępowanie dziecka, postaraj się wyjaśnić mu spokojnie, co źle zrobiło. W żadnym wypadku nie krzycz, nie obrażaj, nie bij. Pokaż malcowi, że sama potrafisz panować nad emocjami.
  • Wyciągaj logiczne konsekwencje: Zwróć uwagę na to, czy dziecko jest świadome, że powinno przeprosić za swoje zachowanie, nawet jeśli przychodzi mu to z trudem. Nie powinno traktować tego jako kary, ale jako konsekwencję swojego zachowania.
  • Bądź konsekwentna: Staraj się możliwie za każdym razem wyciągać takie same konsekwencje. Jeśli wstydzisz się skarcić dziecko, gdy zachowuje się źle w miejscu publicznym, powinnaś mimo wszystko od razu zareagować. Nie rób wyjątków. Tylko tak nauczysz dziecko, jakie konsekwencje ma jego zachowanie.
  • Chwal dziecko: Okaż dziecku miłość i powiedz mu, jak bardzo jest dla Ciebie ważne. Poznaj jego mocne strony i chwal je, gdy dobrze się zachowa.
  • Zwracaj uwagę na programy telewizyjne: Jeśli dziecko chce obejrzeć film lub serial, usiądź z nim przed telewizorem i przyjrzyj się, jakie wartości przekazuje program pośrednio i bezpośrednio. Nie pozwól maluchowi oglądać filmów, w których pełno jest przemocy.
  • Niech maluch się wyszaleje: Dziecko nie powinno spędzać zbyt dużo czasu przed telewizorem. Podczas zabawy na świeżym powietrzu maluch ma okazję dać ujście agresji i energii.
  • Pokaż dziecku alternatywy: Pokaż dziecku, że “nie” lub “zostaw to” często są lepszym sposobem, aby się bronić.
Autor: